} >

Οδηγοί μιας νέας ζωής: Ένα πρωτοποριακό πρόγραμμα εκπαίδευσης σκύλων οδηγών για τυφλούς από κρατούμενους

Ο Ουίλι Ρίτσαρντς σχεδόν χάνει την ισορροπία του καθώς ο σκύλος οδηγός του, η Βικτόρια, ορμά προς τα εμπρός. 

Η συμπεριφορά αυτή αποτελεί ιδιαίτερη εξαίρεση και ο Ρίτσαρντς, 47 ετών, την έχει σπάνια αντιμετωπίσει στα τρία χρόνια που η Βικτόρια, ένα μαύρο λαμπραντόρ, έχει γίνει τα μάτια του. «Η Βικτόρια είναι συνήθως πολύ ευγενική» λέει. Κάθεται ακίνητη όσο διαρκεί η κυριακάτικη λειτουργία, έχοντας μια μακάρια έκφραση που αφοπλίζει εντελώς τις κυρίες στη εκκλησία. Μόλις σήμερα το πρωί, η Βικτόρια οδήγησε τον Ρίτσαρντς από το διαμέρισμά του στο Μπρούκλιν μέχρι τον σταθμό Γκράν Σέντραλ και στη συνέχεια, πάνω σε ένα φορτωμένο τρένο με μια ήρεμη σιγουριά που δεν χαρακτηρίζει γενικά τους μετακινούμενους επιβάτες κατά τις ώρες αιχμής.
Όμως περίπου μια ώρα αργότερα, όταν οι δυο τους φτάνουν στο Σωφρονιστικό Κατάστημα του Μπέντφορντ Χιλς, τις φυλακές γυναικών υψίστης ασφαλείας που βρίσκονται στη επαρχία Ουέσττσερ της Νεας Υόρκης, η αυτοσυγκράτησή της αρχίζει να κλονίζεται και η Βικτόρια κατευθύνεται γοργά προς την είσοδο της φυλακής.
Ο Ρίτσαρντς γελά με τον ενθουσιασμό της και συντομεύει το βήμα του καθώς εκείνη τον οδηγεί μέσα από φρουρούμενες πύλες και ατσαλένιες πόρτες, ανηφορίζοντας ένα λόφο και στη συνέχεια, μέσα σε ένα χαμηλό κτιριακό συγκρότημα μια εικοσιπενταριά κρατούμενες τους περιμένουν με ανυπομονησία. Κάποιες γυναίκες φωνάζουν τα ονόματά τους, όμως η 39χρονη Μερσέντες Σμίθ κάθεται σιωπηλή σε μια πράσινη πλαστική καρέκλα στο μέσο του δωματίου. Αμέσως ανοίγει την αγκαλιά της και στη στιγμή η Βικτόρια βρίσκεται δίπλα της. «Νάτο το κορίτσι μου», λέει η Σμίθ, κρατώντας με τις χούφτες της το κεφάλι της Βικτόρια. "Νάτο το καλό μου, καλό μου κοριτσάκι". Στη συνέχεια, η Σμίθ σηκώνεται και αγκαλιάζει τον Ρίτσαρντς. «Σ’ευχαριστώ που ήρθες, Ουίλι», «Εγώ σε ευχαριστώ Μερσέντες», απαντά εκείνος, «για τη Βικτόρια». Ο Ρίτσαρντς στρέφεται προς τις υπόλοιπες γυναίκες, «και ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλες σας για αυτό που κάνετε», λέει. «Ειλικρινά, αυτό που κάνετε έχει τεράστια σημασία στη ζωή».
Κάποιες γυναίκες δακρύζουν. Μια-δυο κάνουν αστειάκια για να κρύψουν από ντροπή τη χαρά τους. Όπως και η Σμίθ, οι γυναίκες αυτές είναι παραβάτες που έχουν καταδικαστεί και εκτίουν ποινές για σοβαρά εγκλήματα. Όμως, χάρη σε ένα μη κερδοσκοπικό πρόγραμμα που ονομάζεται «Κουτάβια Πίσω από τα Σίδερα(ΚΠΣ)» τους έχει δοθεί η ευκαιρία να εκπαιδεύσουν σκύλους οδηγούς για τυφλά άτομα και από τη σημαδιακή ημερομηνία της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, ειδικούς σκύλους της αστυνομίας που οσμίζονται βόμβες.
Η εκπαίδευση ενός μελλοντικού σκύλου οδηγού είναι μια σοβαρή και μακρά ενασχόληση. Τα κουτάβια έρχονται στη φυλακή σε ηλικία περίπου 8 εβδομάδων και περνούν τους ακόλουθους 16 μήνες υπό την φροντίδα των κρατουμένων που είναι υπεύθυνες για την ανατροφή και την εκπαίδευσή τους 24 ώρες την ημέρα. Τη νύχτα τα κουτάβια κοιμούνται στα κλειδωμένα κελιά των φυλακισμένων.
Κατά μια έννοια, η φυλακή λειτουργεί ως ένα είδος προπαρασκευαστικού σχολείου για σκύλους. Οι υπεύθυνοι των κουταβιών –«εκπαιδευτές», όπως λέγονται- διδάσκουν στους σκύλους καλή συμπεριφορά και υπακοή πριν την έναρξη της βασικής εκπαίδευσης.
Πάντως οι εκπαιδευτές λένε ότι οι σκύλοι μαθαίνουν ακόμη περισσότερα πράγματα. «Η εκπαίδευση της Βικτόρια ήταν το πιο δύσκολο πράγμα που έκανα ποτέ», λέει η Σμιθ, που έχει εκτίσει 12 χρόνια από την ποινή της, συνολικής διάρκειας 20 ετών έως ισόβια, για φόνο δευτέρου βαθμού. «Και μετά τα παιδιά μου, είναι το καλύτερο πράγμα που έχω κάνει ποτέ στη ζωή μου». «Τα δοκίμασα όλα... υπήρξα μουσουλμάνα, καθολική, ό,τι βάλει ο νους σου, για να ξεφύγω από τον εαυτό μου».
Επτά χρόνια μετά την έναρξή του, το πρόγραμμα Κουτάβια Πίσω από τα Σίδερα έχει επεκταθεί σε έξι φυλακές στη Νέα Υόρκη, το Νέο Τζέρσεϊ και το Κονέκτικατ, όπου σήμερα 52 γυναίκες και 61 άντρες εκπαιδεύουν 56 σκύλους. «Οι περισσότεροι άνθρωποι μπορούν να αλλάξουν», λέει η Ελέιν Λορντ, που πρόσφατα πήρε σύνταξη από τη θέση που είχε ως επιβλέπουσα, αφού δούλεψε για 20 σχεδόν χρόνια στη φυλακή Μπέντφορντ Χιλς. «Πρέπει να δώσουμε στους κρατούμενους μια ενασχόληση που θα οδηγήσει σε αυτήν την αλλαγή γιατί οι περισσότεροι θα αποφυλακιστούν και ο στόχος μας είναι να δουλέψουμε, ώστε να μην είναι επικίνδυνοι για την κοινωνία, αλλά και σωστά μέλη της».
Το πρόγραμμα ΚΠΣ δεν κοστίζει τίποτα στο κράτος. Ο ετήσιος προϋπολογισμός του ΚΠΣ ανέρχεται σε 650 χιλιάδες δολάρια και προέρχεται αποκλειστικά και μόνο από δωρεές και χορηγίες. Επιχειρήσεις, όπως η Τζ.Π.Μόργκαν Τσέις (J.P.Morgan Chase), έχουν τη δυνατότητα να χρηματοδοτήσουν και να ονομάσουν ένα σκύλο με 3 χιλιάδες δολάρια. Δυο από τους υποστηρικτές του προγράμματος είναι ο κωμικός Τσέβι Τσέις (νονός του κουταβιού Τσέβι) και η ηθοποιός Ντόρις Ρόμπερτς της σειράς «Όλοι αγαπούν τον Ρέιμοντ» (νονά του κουταβιού Ρέιμοντ). Ένα δίκτυο περίπου 300 εθελοντών κάνει όλες τις δουλειές, από το να πηγαινοφέρνει τα κουτάβια στο γιατρό μέχρι να τα παίρνει στο σπίτι του τα σαββατοκύριακα και να τα εξοικειώνει με καταστάσεις που δεν μπορούν να γνωρίσουν στη φυλακή: τηλέφωνα που χτυπούν, πολυσύχναστους δρόμους, ζωηρά και άτακτα παιδιά.
Η Ρόουλιν Ντ. Σμιθ, 42 ετών, είναι φυλακισμένη εδώ και μια εικοσιπενταετία. Καταδικάστηκε σε ηλικία 17 ετών σε δύο διαδοχικές ποινές κάθειρξης 50 ετών έως ισόβια, για τρεις φόνους δευτέρου βαθμού και ληστεία πρώτου βαθμού. «Τα δοκίμασα όλα, από τα ναρκωτικά έως την ομοφυλοφιλία», λέει, «Υπήρξα μουσουλμάνα, καθολική, ότι βάλει ο νου σου, για να ξεφύγω από τον εαυτό μου». Έχει εκπαιδεύσει τρία κουτάβια. «Τα κουτάβια είναι τόσο ζωντανά και καλοπροαίρετα και γεμάτα ελπίδα, είναι αδύνατον να μη γίνεις καλύτερος άνθρωπος, τόσο γι’αυτά όσο και για τον εαυτό σου».
Το πρόγραμμα ΚΠΣ ξεκίνησε στη φυλακή Μπέντφορντ Χιλς το 1997 από τη Γκλόρια Γκίλμπερτ Στόγκα, 49 ετών, που τότε ήταν μέλος της υπηρεσίας Αρωγή και Υποστήριξης Νέων, μιας επιτροπής που οργάνωσε ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης Ρούντολφ Τζουλιάνι. Λίγοι πίστεψαν ότι το πρόγραμμα θα έφερνε θετικά αποτελέσματα. Ορισμένοι αξιωματούχοι των φυλακών θεωρούσαν ότι δεν έπρεπε οι κρατούμενοι να γίνουν εκπαιδευτές κουταβιών. Άλλοτε πάλι, φοβόντουσαν ότι οι φυλακισμένοι θα τα κακομεταχειρίζονταν τα ζώα ή θα τα εκπαίδευαν να επιτίθενται στους φρουρούς. Η Στόγκα κατανόησε πλήρως τις ανησυχίες τους. Κατά τη δική της ομολογία, η ίδια είχε συντηρητικό πολιτικό προσανατολισμό και δεν είχε καλή άποψη για τους εγκληματίες. Όμως το 1992 υιοθέτησε ένα 18μηνο μαύρο λαμπραντόρ, τον Άροου, που είχε απορριφθεί για λόγους υγείας από τη σχολή εκπαίδευσης σκύλων οδηγών Guiding Eyes for theBlind, που έχει την βάση της την περιοχή Γιόρκτσουν Χάιτς της Νέας Υόρκης. Και τέσσερα χρόνια αργότερα διάβασε ένα άρθρο σε μια εφημερίδα που ανέφερε ότι κάποιοι φυλακισμένοι στο Οχάιο εκπαίδευαν κουτάβια για τυφλούς. Κάθε λίγο και λιγάκι τα επόμενα δύο χρόνια, η Στόγκα, που η δουλειά της για τον δήμαρχο Τζουλιάνι ήταν να βρίσκει απασχόληση στα παιδιά των υποβαθμισμένων συνοικιών, διάβαζε το άρθρο και δάκρυζε. Τελικά, όπως λέει η ίδια, ο σύζυγός της είπε κάποια στιγμή «Κάνε κάτι, αλλιώς πρέπει να πάψει να σε απασχολεί το θέμα αυτό».
«Δώσαμε την ευκαιρία σε ανθρώπους που τους είχε απορρίψει η κοινωνία να αναλαμβάνουν τη φροντίδα κουταβιών που τα είχαν απορρίψει ως σκύλους οδηγούς», λέει η Στόγκα. Και τα κατάφεραν!
Στάθηκε αδύνατον για τη Στόγκα να πάψει να την απασχολεί το θέμα. Τα Χριστούγεννα απέκτησε έναν δεύτερο σκύλο που είχε απορριφθεί από οδηγός, τον οχτάμηνο Κάρλος. Στη συνέχεια παραιτήθηκε από τη δουλειά της και έμαθε να τον εκπαιδεύει ακολουθώντας το πρόγραμμα εκπαίδευσης οδηγών σκύλων της Guiding Eyes. «Γνώριζα ήδη τη μεγάλη σημασία που έχουν οι σκύλοι αυτοί στη ζωή των τυφλών ατόμων και κατά κάποιο τρόπο διαισθάνθηκα ότι θα μπορούσαν να βοηθήσουν και τους κρατούμενους», λέει η Στόγκα. «Ήταν μια πολύ σωστή ιδέα».Όμως, όλες οι σχολές εκπαίδευσης σκύλων οδηγών, στις οποίες απευθύνθηκε η Στόγκα, αρνήθηκαν να συνεργαστούν. Ακόμη και όταν η φυλακή Μπέντφορντ έδωσε την άδεια να ξεκινήσει το πρόγραμμά της, δεν είχε κανένα κουτάβι στη διάθεσή της. Απογοητευμένη, η Στόγκα έβαλε ένα καλά υπολογισμένο στοίχημα. Προσφέρθηκε να αγοράσει πέντε κουτάβια που είχαν απορριφθεί από τη σχολήGuiding Eyes, προς 500 δολάρια το ένα, τα οποία θα έμεναν με τους κρατούμενους. Μετά από τρεις εβδομάδες, η διοίκηση της Guiding Eyes πήρε την απόφαση να της παραχωρήσει τους σκύλους δωρεάν. «Δώσαμε την ευκαιρία σε ανθρώπους που τους είχε απορρίψει η κοινωνία να αναλαμβάνουν τη φροντίδα των κουταβιών που τα είχαν απορρίψει ως σκύλους οδηγούς», λέει. «Και τα κατάφεραν!». Δυο από τα πέντε κουτάβια έγιναν στη συνέχεια σκύλοι οδηγοί.

Κάτι παραπάνω από τα μισά κουτάβια που αναλαμβάνουν να αναθρέψουν οι κρατούμενοι γίνονται τελικά σκύλοι οδηγοί. (Τα υπόλοιπα απορρίπτονται από το πρόγραμμα για λόγους υγείας ή συμπεριφοράς). Ύστερα από την αρχική επιτυχία της Στόγκα, τα περισσότερα από τα κουτάβια του προγράμματος ΚΠΣ προέρχονται από τη σχολή Guiding Eyes, δηλαδή σχεδόν 35 κουτάβια το χρόνο.
«Οι κρατούμενοι δουλεύουν σκληρά και φροντίζουν τους σκύλους, ώστε να έχουν πολύ καλή συμπεριφορά. Τα καταφέρνουν τόσο καλά όσο και οι καλύτεροι εκπαιδευτές μας», λέει η Τζέιν Ράσενμπεργκρ, διευθύνουσα σύμβουλος σε θέματα ανατροφής και υιοθεσίας στην Guiding Eyes. Η οργάνωση προσφέρει σκύλους οδηγούς σε σχεδόν 165 τυφλά άτομα κάθε χρόνο και το κόστος για τη σχολή είναι 28 χιλιάδες δολάρια για κάθε σκύλο. Οι αποδέκτες των σκύλων δεν πληρώνουν τίποτε.
Η επιλογή των κρατουμένων που θα εκπαιδεύσουν τα κουτάβια είναι πολύ προσεκτική. Οι υποψήφιοι πρέπει να έχουν λευκό πειθαρχικό μητρώο επί ένα χρόνο τουλάχιστον. Επιπλέον, πρέπει να περάσουν από έλεγχο και συνέντευξη από τους υπεύθυνους των φυλακών, τη Στόγκα και άλλους εκπαιδευτές. («Εάν κάποιος από σας δεν μπορεί να καθαρίζει κακά και εμετό, ας το πει μια ώρα αρχύτερα!» έλεγε ένας κρατούμενος-εκπαιδευτής του προγράμματος ΚΠΣ σε τρεις εμφανώς αγχωμένους υποψήφιους). Κάθε κουτάβι ανατίθεται σε δύο εκπαιδευτές, έναν βασικό και έναν αναπληρωματικό. Οι κρατούμενοι, οι οποίοι διαμένουν με τα κουτάβια τους σε ένα κτίριο χωριστά από τους υπόλοιπους φυλακισμένους, παίρνουν τα σκυλιά τους παντού, από τις δουλειές της φυλακής έως τις επισκέψεις στον οδοντίατρο. Επίσης, παρακολουθούν μία εξάωρη διδασκαλία κάθε εβδομάδα. Οι εκπαιδευτές διδάσκονται πώς να μάθουν στους σκύλους τους να ανεβαίνουν τα σκαλιά, να πηγαίνουν όταν τα καλούν, καθώς και να μην γαυγίζουν και να μη ζητιανεύουν. Ένας κρατούμενος, το κουτάβι του οποίου προοριζόταν για μια σχολή σκύλων οδηγών στη Γαλλία, έμαθε να δίνει εντολές στα γαλλικά. «Να τα βλέπεις να μεγαλώνουν και να μαθαίνουν, γνωρίζοντας ότι εσύ το κατάφερες αυτό, είναι κάτι πολύ σημαντικό», λέει η Τζιν Κοάξουμ, 50 ετών, που έχει εκτίσει 20 χρόνια μιας ποινής κάθειρξης 15 ετών έως ισόβια για φόνο δευτέρου βαθμού και απόπειρα ληστείας και που τώρα εκπαιδεύει το πέμπτο της κουτάβι. «Αποκτάς αυτοπεποίθηση και βεβαιώνεσαι ότι είσαι ικανός να προσφέρεις κάτι καλό».
Από το Νοέμβριο του 1998, ο Τζιμ Χέιντεν βλέπει τα κουτάβια να κάνουν θαύματα στο Σωφρονιστικό Κατάστημα Φίσκιλ, μια φυλακή που στεγάζει 1750 άντρες στο Μπίκον της Νέας Υόρκης. Παρότι μόνον 25 από τους κρατούμενους είναι εκπαιδευτές «Οι σκύλοι έχουν επιδράσει καταπραϋντικά και θετικά σε ολόκληρο το προσωπικό, κι εμένα ακόμη», λέει ο Χέιντεν, που είναι βοηθός υπεύθυνος στο πρόγραμμα. «Έχουν μαλακώσει τους κρατούμενους, έχουν κερδίσει την αγάπη τους. Η στοργή και η αφοσίωση που δείχνουν σ’αυτά τα σκυλιά είναι κάτι που δεν περίμενα να δω ποτέ».
Μια εικοσάμηνη έρευνα που πραγματοποιήθηκε με τη χορηγία της εταιρίας τροφών για κατοικίδια ζώα lams, η οποία προσφέρει δωρεάν τροφές στο πρόγραμμα ΚΠΣ, επιβεβαιώνει τις παρατηρήσεις του Χέιντεν. Οι φυλακισμένοι που εκπαιδεύουν κουτάβια δήλωσαν θετικότερη γενικά διάθεση απ’ότι μια ομάδα κρατουμένων που δεν είχαν δουλέψει με τα σκυλιά. Οι κρατούμενοι που έλαβαν μέρος στο πρόγραμμα ΚΠΣ αναδείχθηκαν πιο συμπονετικοί και υπεύθυνοι και δήλωσαν ότι πιστεύουν πως μπορούν να αλλάξουν ριζικά τη ζωή τους.
Ο Τόνι Γκαρσία, 42 ετών, εκπαίδευσε τέσσερις σκύλους στα πλαίσια του προγράμματος ΚΠΣ πριν αποφυλακιστεί από τη φυλακή Φίσκιλ τον περασμένο Ιανουάριο, αφού εξέτισε ποινή 16 ετών για ένοπλη ληστεία. Σήμερα στηρίζει οικονομικά τη γυναίκα και τα τέσσερα παιδιά του αναλαμβάνοντας ελαιοχρωματισμούς σε διαμερίσματα και έχει, επίσης, κάνει αίτηση για μόνιμη απασχόληση σε έναν οργανισμό που βοηθά πρώην φυλακισμένους. «Την υπομονή και την αισιοδοξία μου και τη διάθεσή μου να δουλέψω σκληρά», λέει ο Γκαρσία, «τα οφείλω στο πρόγραμμα αυτό».
Ο Τζέικ Σάρεστ, 27 ετών, που εκτίει τον ένατο χρόνο της ποινής κάθειρξης επτά έως εικοσιένα ετών για απόπειρα φόνου, εκπαιδεύει τον δεύτερο σκύλο, τον Σκιπ. «Όλοι μας στο πρόγραμμα έχουμε μετανιώσει για όσα κάναμε, αντί όμως να το λέμε απλώς, κάτι που είναι εύκολο, το δείχνουμε και στην πράξη», λέει. «Χάρη στους σκύλους αυτούς η ζωή εδώ γίνεται σχετικά υποφερτή».
Όπως οι φυλακισμένοι σε κάθε φυλακή, οι περισσότεροι από τους εκπαιδευτές σκύλων στη φυλακή Φίσκιλ έχουν τελειοποιήσει το εκφοβιστικό βλέμμα που λέει «Μην τολμήσεις να τα βάλεις μαζί μου». Το βλέμμα αυτό δεν πιάνει στα κουτάβια. «Η σκληρή σου προσωπικότητα δεν περνάει πια», λέει ο Ρόναλντ Τζόουνς, 33 ετών, που έχει εκτίσει ήδη 12 χρόνια της ποινής κάθειρξης 15 ετών έως ισόβια για φόνο. Ο Τζόουνς εκπαιδεύει τον δεύτερο του σκύλο, ένα σκανδαλιάρικο μαύρο λαμπραντόρ οχτώ μηνών, τον Κούπερ. «Έχω δεi τύπους δύο μέτρα ψηλούς που ζυγίζουν πάνω από εκατό κιλά να κυλιούνται στο πάτωμα, να φιλάνε και να μιλάνε στα σκυλιά τους με ψιλή φωνή. Όλοι το κάνουμε ακόμη και στην αυλή, με άλλους 200 φυλακισμένους και φύλακες να περνάνε από δίπλα. Δεν μας νοιάζει τι σκέφτονται. Αυτό που έχει σημασία είναι τι κάνει καλό στα σκυλιά. Τους το οφείλουμε. Κατάφεραν αυτό που τίποτε και κανένας δεν είχε καταφέρει ως τώρα. Μας αφαίρεσαν τον εγωισμό μας». Οι εκπαιδευτές γεμίζουν τα κελιά τους με παιχνιδάκια και λαστιχένια κόκαλα, καθώς και με φωτογραφίες των παλιών και νέων κουταβιών τους. Ζωγραφισμένα πορτρέτα κουταβιών και αποτυπώματα από τις πατούσες τους, διακοσμούν επίσης τους τσιμεντένιους τοίχους του υγρού υπόγειου δωματίου, που χρησιμεύει ως κέντρο εκπαίδευσης στη φυλακή Φίσκιλ.
Ο έμπειρος πλέον εκπαιδευτής Τόμας Λονέτο, 33 ετών, που καταδικάστηκε πριν 10 χρόνια για ληστεία και απόπειρα φόνου, λέει ότι του έμαθε περισσότερα η διαδικασία αποχωρισμού από τον πρώτο του σκύλο, απ’ ό,τι η διαδικασία φροντίδας του. «Ένιωσα αυτό που μάλλον θα ένιωσε και η μητέρα μου την ημέρα που ανακοινώθηκε η καταδίκη μου, καθώς στεκόταν δίπλα στον 24χρόνο γιο της που αγαπούσε και που θα έφευγε μακριά της για πολύ καιρό», λέει. «Το συναίσθημα αυτό λέγεται κατανόηση. Δεν ήξερα ότι το διέθετα μέχρι εκείνη τη στιγμή».
Οι γυναίκες στη φυλακή Μπέντφορντ Χιλς αισθάνονται το ίδιο. «Δεν εκπαιδεύουμε απλώς αυτούς τους σκύλους, αναπτύσσουμε μια σχέση μαζί τους και μεταξύ μας», λέει η 24χρονη Νόρα Μοράν, που εκτίει ποινή κάθειρξης δέκα έως είκοσι ετών για επίθεση και ένοπλη ληστεία. «Η αγάπη που δίνουμε και αγάπη που δεχόμαστε φτάνει έξω στην κοινωνία πριν από μας διαμέσου αυτών των υπέροχων σκύλων».
Το πρόγραμμα όμως δεν είναι η απάντηση για όλα. Ορισμένοι εκπαιδευτές παραιτούνται από την προσπάθεια γιατί δεν τα πηγαίνουν καλά με την ομάδα ή δεν θέλουν να ακολουθήσουν τις υποδείξεις της Στόγκα (ένας υπόδικος την αποκάλεσε «Το μαστίγιο»). Άλλοι εκπαιδευτές αποβάλλονται από την ομάδα γιατί παραβίασαν τους κανόνες της φυλακής . Εκτός αυτού, το πρόγραμμα δεν έχει ακόμη καταφέρει να κλονίσει σε σημαντικό βαθμό το ποσοστό υποτροπής κατά το οποίο δύο στους τρεις κρατούμενους συλλαμβάνονται πάλι μέσα σε τρία χρόνια από την αποφυλάκισή τους.
Η ώρα είναι σχεδόν δύο το μεσημέρι. Ο Ουίλι έχει μοιράσει μπισκότα και έχει δείξει φωτογραφίες της Βικτόρια, στην αγκαλιά ενός Άγιου Βασίλη σε ένα πολυκατάστημα, φορώντας ένα φανταχτερό πασχαλινό καπέλο και άφησε επίσης τη Μερσέντες Σμίθ να τα πει και πάλι με «Το καλό της κοριτσάκι». Στάθηκε στο πλάι, με ένα τεράστιο χαμόγελο να διαγράφεται στο πρόσωπό του, ενώ οι γυναίκες με τη σειρά τους έδεσαν τα μάτια τους και αφέθηκαν να τους οδηγήσει η Βικτόρια σε μια διαδρομή μετ’ εμποδίων γύρω από στρατηγικά τοποθετημένες καρέκλες. «Δεν είναι εύκολο να είσαι τυφλός, έτσι;» λέει ο Ρίτσαρντς στην ομάδα . Και τώρα, καθώς παίρνει στα χέρια του τη χειρολαβή και το λουρί της Βικτόρια και κατηφορίζει το λόφο της φυλακής κατευθυνόμενος προς το σπίτι, κοντοστέκεται και γυρνά προς τη μεριά των γυναικών. «Πριν τη Βικτόρια ήμουν φυλακισμένος στο ίδιο μου το σπίτι» λέει. «Εσείς μου δώσατε την ελευθερία μου».

petcorner

ΣΚΥΛΟΣ: Ο εξυπνότερος φίλος του ανθρώπου!

Νέες μελέτες καταδεικνύουν ότι η εξέλιξη έφερε τον σκύλο πολύ κοντύτερα στον άνθρωπο απ΄ ό,τι πιστευόταν. 

Επικοινωνία,κώδικας αξιών, μάθηση, ανίχνευση προθέσεων είναι ορισμένα από τα χαρακτηριστικά που ο σκύλος «αντέγραψε» από τον άνθρωπο προκειμένου να ζήσει μαζί του. 
Oι οικόσιτοι σκύλοι εξελίχθηκαν από τους γκρίζους λύκους πριν από μόλις 10.000 χρόνια. Από τότε ως σήμερα ο εγκέφαλός τους συρρικνώθηκε, τόσο ώστε σήμερα ένας σκύλος με μέγεθος όσο εκείνο ενός λύκου να διαθέτει εγκέφαλο περίπου 10% μικρότερο σε σύγκριση με τον άγριο πρόγονό του. Αυτός ήταν ένας λόγος για τον οποίον οι ειδικοί σε θέματα συμπεριφοράς των ζώων πίστευαν ότι οι σκύλοι δεν ήταν τίποτε άλλο από... ελαφρόμυαλοι λύκοι. Ωστόσο κατέστη σαφές ότι παρά την απώλεια εγκεφαλικού όγκου στους σκύλους, τα χιλιάδες χρόνια κατά τα οποία εξελίχθηκαν παράλληλα με τους ανθρώπους είχαν τεράστια επίδραση στις νοητικές ικανότητές τους.


Σωστό και λάθος Εν πρώτοις, οι ερευνητές πείθονται ολοένα και περισσότερο ότι οι σκύλοι διακρίνουν, έστω ως ένα βαθμό, το σωστό από το λάθος με στόχο να αντεπεξέρχονται στον πολύπλοκο κοινωνικό κόσμο των ανθρώπων. Ενας πρωτοπόρος αυτού του πεδίου είναι ο Μαρκ Μπέκοφ από το Πανεπιστήμιο του Κολοράντο στο Μπούλντερ, ο οποίος πέρασε ολόκληρες δεκαετίες παρατηρώντας ζώα ενώ έπαιζαν. Ο Μπέκοφ είναι προασπιστής της ιδέας ότι σε πολλά κοινωνικά είδη, μεταξύ των οποίων είναι οι σκύλοι, μια από τις λειτουργίες του «παιχνιδιάρικου καβγά» είναι το να αναπτυχθεί μια στοιχειώδης αίσθηση ηθικής (Νew Scientist, 13 Ιουλίου 2002, σελ. 34). Το γεγονός ότι το παιχνίδι σπάνια μετατρέπεται σε... τρικούβερτο καβγά μαρτυρεί ότι τα ζώα υπακούουν σε κανόνες και περιμένουν και από τα υπόλοιπα να κάνουν το ίδιο. Με άλλα λόγια, ξέρουν να ξεχωρίζουν το σωστό από το λάθος. Ο Μπέκοφ υποστηρίζει ότι πρόκειται για μια προσαρμογή που συνέβη με στόχο την επιβίωση, η οποία επιτρέπει στα ζώα να χειρίζονται ήπια και άλλες κοινωνικές αλληλεπιδράσεις.

Δίκαιο και άδικο
Η Φριντερίκε Ράνγκε από το Πανεπιστήμιο της Βιέννης στην Αυστρία πηγαίνει το ζήτημα της ηθικής των σκύλων ένα βήμα πιο πέρα. Σε μια σειρά πειραμάτων, η ομάδα της αντάμειβε σκύλους με φαγητό εάν κατάφερναν να κρατήσουν όρθιο το ένα πόδι. Οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι όταν στο πείραμα συμμετείχε ένας μόνος σκύλος ο οποίος σήκωνε το πόδι του όπως του είχε ζητηθεί αλλά δεν λάμβανε το βρώσιμο βραβείο του, τότε περίμενε καρτερικά να τελειώσει όλο το πείραμα που αφορούσε 30 επαναλήψεις. Οταν όμως μελετώνταν δύο σκύλοι μαζί και οι ερευνητές επιβράβευαν μόνο τον έναν σε περίπτωση που έφερνε εις πέρας το καθήκον του, τότε ο άλλος σκύλος θα διαμαρτυρόταν εντόνως και θα σταματούσε να συνεργάζεται έπειτα από λίγο. «Οι σκύλοι δείχνουν ισχυρή απέχθεια στην ανισότητα» λέει η Ράνγκε. «Προτιμώ να μην το αποκαλώ αίσθημα δικαίου,ωστόσο κάποιοι άλλοι μπορεί να το ονομάζουν και έτσι».
Πρόκειται για μια σημαντική δήλωση: ακόμη και η ιδέα ότι τα πρωτεύοντα είδη ανταποκρίνονται στην αδικία με παρόμοιο τρόπο με τους ανθρώπους αμφισβητείται εντόνως. Γιατί λοιπόν να χρειάζεται ένας σκύλος ένα τέτοιο χαρακτηριστικό; Η Ράνγκε τονίζει ότι η σύλληψη της ανισότητας είναι ζωτικής σημασίας για τη σταθερότητα των ανθρώπινων κοινωνιών· χωρίς αυτήν δεν θα τιμωρούσαμε όσους ξεφεύγουν από τα όρια. Πιθανότατα οι σκύλοι να ανέπτυξαν αυτή την απόκριση ώστε να βοηθηθούν στο να αντεπεξέρχονται στον κόσμο μας.

Γαβγίζω, άρα... επικοινωνώ
Τη στιγμή που η σχέση μεταξύ ανθρώπου και σκύλου είναι χτισμένη μάλλον επάνω στη δικαιοσύνη, είναι απαραίτητη και η αποτελεσματική επικοινωνία. Ισως για αυτό τον λόγο πολλούς ερευνητές τους συναρπάζει αυτή η πτυχή της... σκυλίσιας γνώσης. Είναι φανερό ότι οι σκύλοι δεν διαθέτουν πολύπλοκη γλώσσα, ωστόσο διαθέτουν το γάβγισμα. Το γάβγισμα είναι σπάνιο στα ενήλικα άγρια ζώα της οικογένειας των κυνιδών, γεγονός που μαρτυρεί ότι εξελίχθηκε κατά τη διάρκεια της εξημέρωσης προκειμένου να επιτρέψει στους σκύλους να επικοινωνούν μαζί μας, λέει ο Πέτερ Πονγκράτς από το Πανεπιστήμιο Εotvos Lorand στη Βουδαπέστη.
Ο Πονγκράτς και οι συνεργάτες του παρουσίασαν ενδείξεις σχετικά με το ότι το γάβγισμα του σκύλου περιέχει πράγματι πληροφορίες τις οποίες μπορούν να καταλάβουν οι άνθρωποι. Το 2005 οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι ακόμη και τα άτομα που δεν είχαν ποτέ σκύλο μπορούσαν να αναγνωρίσουν το συναισθηματικό «νόημα» γαβγισμάτων που παράγονταν σε διαφορετικές καταστάσεις, όπως το παιχνίδι, η μοναξιά ή η αναμέτρηση με κάποιον ξένο (Journal of Comparative Ρsychology, τόμος 119, σελ. 136).
Η συγκεκριμένη ερευνητική ομάδα ανέπτυξε τώρα ένα πρόγραμμα σε υπολογιστές που μπορεί να συγκεντρώσει εκατοντάδες γαβγίσματα τα οποία έχουν καταγραφεί υπό ποικίλες συνθήκες και να εξαγάγει από αυτά τα βασικά ακουστικά συστατικά τους. Οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι καθένας από τους διαφορετικούς τύπους γαβγίσματος παρουσιάζει διακριτά μοτίβα συχνότητας, τονικότητας και ρυθμού, καθώς και ότι ένα τεχνητό νευρικό δίκτυο μπορεί να χρησιμοποιήσει αυτά τα χαρακτηριστικά ώστε να ταυτοποιήσει ένα γάβγισμα που δεν έχει ξανασυναντήσει. Ολα αυτά αποτελούν περαιτέρω μαρτυρίες σχετικά με το ότι το γάβγισμα μεταφέρει πληροφορίες σχετικά με την ψυχική κατάσταση του σκύλου (Αnimal Cognition, τόμος 11, σελ. 389). Οι ούγγροι ερευνητές ανακάλυψαν επίσης ότι ο άνθρωπος μπορεί να εντοπίσει σωστά μεταξύ γαβγισμάτων ποια από αυτά δείχνουν χαρά, ποια μοναξιά ή επιθετικότητα. «Ακόμη και παιδιά από την ηλικία των έξι ετών που δεν είχαν ποτέ σκύλο αναγνωρίζουν αυτά τα μοτίβα» λέει ο Πονγκράτς.

Η φωνή ενός ξένου
Οι σκύλοι δεν είναι μόνον ικανοί να μας «μιλήσουν», μπορούν επίσης να καταλάβουν ορισμένες πτυχές της ανθρώπινης επικοινωνίας. Στο φόρουμ της Βουδαπέστης, η Ακίκο Τακαόκα από το Πανεπιστήμιο του Κιότο στην Ιαπωνία ανακοίνωσε μια αδημοσίευτη ακόμη μελέτη η οποία εξέτασε τι συμβαίνει στο μυαλό ενός σκύλου όταν ακούει τη φωνή ενός ξένου. Η ερευνήτρια έβαλε τους σκύλους να ακούσουν μια σειρά από άγνωστες φωνές- τόσο ανδρικές όσο και γυναικείες-, ενώ κάθε φωνή ακολουθείτο από μια φωτογραφία ενός ανθρώπινου προσώπου η οποία προβαλλόταν σε μια οθόνη. Εάν το γένος του προσώπου δεν συνταιριαζόταν με εκείνο της φωνής, οι σκύλοι κοιτούσαν για περισσότερη ώρα την οθόνη, γεγονός που μαρτυρούσε ότι δεν εκπληρωνόταν η προσδοκία τους. «Η μελέτη έδειξε ότι οι σκύλοι δημιουργούν μια εσωτερική οπτική αναπαράσταση του αρσενικού ή του θηλυκού με βάση τη φωνή που ακούνε» αναφέρει η Τακαόκα. Υποστηρίζει ότι αυτή η ικανότητα των σκύλων να εξάγουν πληροφορίες σχετικά με ένα άτομο από τη φωνή του και μόνο μπορεί να τους βοηθά να επικοινωνούν με τους ανθρώπους. Η τακτική αυτή είναι παρόμοια με εκείνη που ακολουθούμε εμείς όταν κρίνουμε την ηλικία κάποιου ή τη διάθεσή του από τον τρόπο που μιλά προκειμένου να εξαγάγουμε πληροφορίες που θα μας βοηθήσουν στην αλληλεπίδραση μαζί του.
Εν τω μεταξύ, η Τζουλιάν Καμίνσκι από το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ μελετά πώς οι σκύλοι ερμηνεύουν άλλες μορφές της ανθρώπινης επικοινωνίας. Πειράματα έχουν ήδη αποδείξει ότι οι σκύλοι μπορούν να χρησιμοποιήσουν τις ανθρώπινες κινήσεις και χειρονομίες- όπως όταν ένας άνθρωπος τους δείχνει κάτι με το δάχτυλό του- προκειμένου να βρουν κρυμμένη τροφή ή παιχνίδια (Journal of Comparative Ρsychology, τόμος 115, σελ. 122). Η Καμίνσκι επιθυμούσε να ανακαλύψει εάν οι σκύλοι απλώς μαθαίνουν να συνδέουν αυτού του είδους τις χειρονομίες με μια επιβράβευση ή αντιλαμβάνονται ότι οι χειρονομίες αυτές αποτελούν ένα είδος επικοινωνίας. Αυτή η σύλληψη του «σκοπίμου» θεωρείται άκρως λεπτή και εξελιγμένη.

Προκειμένου να βρει την άκρη προσάρμοσε στους σκύλους ένα τεστ που διεξάγεται σε παιδιά ενός έτους. Ενα βραβείο τοποθετείται κάτω από έναν ή από δύο κλωβούς, οι οποίοι στη συνέχεια μετακινούνται. Ο ερευνητής κάνει στη συνέχεια μια κίνηση που μαρτυρεί επικοινωνία, όπως το να δείχνει ή να κοιτάζει έντονα ή και τα δύο μαζί, ώστε να δείξει πού βρίσκεται το βραβείο ή κάνει μια παρόμοια κίνηση που δεν μαρτυρεί όμως επικοινωνία, όπως το να κοιτάζει το ρολόι του ή να κουνά το κεφάλι. Ακριβώς όπως και τα μικρά παιδιά έτσι και οι σκύλοι συνήθως επιλέγουν σωστά τη θέση του κρυμμένου βραβείου μετά την εκούσια κίνηση του ερευνητή αλλά βρίσκουν το βραβείο απλώς από τύχη όταν οι κινήσεις που χρησιμοποιούνται από τον ερευνητή δεν μαρτυρούν επικοινωνία.
Ετσι όταν κοιτάζουμε ή δείχνουμε ένα πράγμα, οι σκύλοι καταλαβαίνουν ότι προσπαθούμε να τους πούμε κάτι. «Η εξημέρωση φαίνεται ότι διαμόρφωσε τους σκύλους με τέτοιον τρόπο που τους επιτρέπει να χρησιμοποιούν αυτές τις κινήσεις για να επικοινωνήσουν από την ηλικία μόλις των έξι εβδομάδων» σημειώνει η Καμίνσκι.

Μια εικόνα χίλιες λέξεις
Σε ποιο βαθμό όμως μπορούν οι σκύλοι να κατανοήσουν τον τρόπο της δηλωτικής επικοινωνίας, όπως αυτή που παρουσιάζεται μέσα από εικόνες και φωτογραφίες; Για να βρει την απάντηση η Καμίνσκι μελέτησε τρεις σκύλους οι οποίοι μπορούσαν να ταυτοποιήσουν δεκάδες παιχνίδια από το όνομά τους και να τα φέρνουν σε εκείνον που τους τα ζητούσε από ένα άλλο δωμάτιο.
Η Καμίνσκι ήθελε να μάθει πόσο μακριά θα μπορούσε να σπρώξει τους σκύλους στο να χρησιμοποιήσουν τη δηλωτική επικοινωνία. Οταν έδειξε στους σκύλους ένα αντίγραφο ή μια μινιατούρα ενός παιχνιδιού, εκείνοι επέστρεφαν με το σωστό αυθεντικό παιχνίδι, γεγονός που έδειχνε ότι καταλάβαιναν κάποιες μορφές της επικοινωνίας που στηριζό ταν στη «γλώσσα των εικόνων». Σε μελέτη που αναμένεται να δημοσιευθεί στο επιστημονικό περιοδικό «Developmental Science» η ερευνήτρια αναφέρει ότι ένας σκύλος κατάφερε ακόμη και να φέρει ένα παιχνίδι έχοντας απλώς δει τη φωτογραφία του.
Αυτή η παρατηρούμενη συμπεριφορά τοποθετεί τους σκύλους στην ελίτ. Αλλα ζώα όπως οι χιμπαντζήδες και τα δελφίνια μπορούν να διδαχθούν να κάνουν παρόμοια πράγματα, λέει η Καμίνσκι, ωστόσο μόνο ύστερα από εντατική εκπαίδευση. Οι σκύλοι ακόμη και μέσης ευφυΐας μπορούν να εκπαιδευθούν πιο εύκολα από άλλα είδη ζώων. Ορισμένοι σκύλοι μάλιστα, ανάμεσά τους και τρεις από τους σκύλους του πειράματος, μαθαίνουν αυθόρμητα τη δηλωτική επικοινωνία. «Οι σκύλοι εντοπίζουν τις ανθρώπινες συμπεριφορές επικοινωνίας με τρόπους παρόμοιους με εκείνους που χρησιμοποιούν τα βρέφη» λέει ο Γιόζεφ Τοπάλ από την Ουγγρική Ακαδημία Επιστημών. Στην πραγματικότητα πιστεύει ότι οι ομοιότητες μεταξύ σκύλων και βρεφών δεν σταματούν εδώ, καθώς υποστηρίζει ότι η εξέλιξη χάρισε στους σκύλους έναν εγκέφαλο δημιουργημένο για κοινωνική αλληλεπίδραση που μοιάζει σε μεγάλο βαθμό με τον δικό μας.
Το πρώτο βήμα στην ανθρώπινη κοινωνικοποίηση για ένα βρέφος είναι το να δεθεί με εκείνον που το φροντίζει και γνωρίζουμε εδώ και αρκετό καιρό ότι οι σκύλοι δένονται με τα αφεντικά τους με τον ίδιο τρόπο. Για παράδειγμα, οι σκύλοι θα εξερευνήσουν ένα άγνωστο δωμάτιο εάν το αφεντικό τους είναι παρόν, αλλά θα αποκτήσουν άγχος και ντροπή εάν ο ιδιοκτήτης τους φύγει από το δωμάτιο- ένα μοτίβο συμπεριφοράς το οποίο παρατηρείται επίσης στα βρέφη και σε όσους τα φροντίζουν.

Μίμησις πράξεως σπουδαίας... Ο Τοπάλ έχει προχωρήσει τώρα στο δεύτερο στάδιο της ανθρώπινης κοινωνικοποίησης το οποίο περιλαμβάνει μια εξειδικευμένη μορφή μάθησης που ονομάζεται παιδαγωγική. Ενώ τα ζώα, συμπεριλαμβανομένων των πιθήκων, μαθαίνουν μεν μέσω της μίμησης- παρατηρούν άλλους να φέρνουν εις πέρας ένα καθήκον και στη συνέχεια χρησιμοποιούν ένα μείγμα αντιγραφής και αυτοσχεδιασμού για να επιτύχουν το ίδιο αποτέλεσμα- εμείς είμαστε οι μόνοι που διαθέτουμε την ικανότητα της ακριβούς μίμησης. Αυτό είναι το προσδιοριστικό χαρακτηριστικό της παιδαγωγικής και εμφανίζεται αυθόρμητα ανάμεσα στα βρέφη και σε όσους έχουν αναλάβει τη φροντίδα τους («Νew Scientist», 1 Απριλίου 2006, σελ. 42).
Η παιδαγωγική ξεκινά με τον δάσκαλο να χρησιμοποιεί την οπτική επαφή, τις χειρονομίες και την ομιλία για να κατευθύνει την προσοχή του μαθητή. Οι σκύλοι, μοναδικοί μεταξύ των ζώων, κάνουν το ίδιο πράγμα. «Η συμπεριφορά των σκύλων είναι ίδια με αυτή των παιδιών» αναφέρει ο Τοπάλ. Εκτιμά ότι αυτά τα χαρακτηριστικά της προσοχής προκαλούν μια δεκτικότητα στη στάση των σκύλων που είναι συγκρίσιμη με την παιδαγωγική μάθηση στον άνθρωπο.
Αυτή την ιδέα επιβεβαιώνουν πειράματα που διεξήχθησαν από τον Λούντβιχ Ούμπερ και τους συνεργάτες του στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης στην Αυστρία. Οι ερευνητές βάσισαν τη μελέτη τους σε ένα κλασικό παιδαγωγικό πείραμα στο οποίο μια εκπαιδεύτρια δείχνει σε ένα παιδί ενός έτους πώς να σβήνει το φως χρησιμοποιώντας το μέτωπό της. Στην πρώτη εκδοχή του πειράματος, η εκπαιδεύτρια έχει τα χέρια της σε τέτοια θέση επάνω στο τραπέζι ώστε να φαίνονται καθαρά. Στη δεύτερη εκδοχή του πειράματος τα χέρια της είναι δεμένα μέσα σε μια εσάρπα έτσι ώστε να μην μπορεί να τα χρησιμοποιήσει. Οταν η εκπαιδεύτρια ζητεί από τα παιδιά να σβήσουν εκείνα το φως, όσα εξ αυτών έχουν παρακολουθήσει την πρώτη εκδοχή του πειράματος χρησιμοποιούν το κεφάλι τους για να κλείσουν τον διακόπτη, όσα όμως έχουν δει τη δεύτερη εκδοχή τον κλείνουν με το χέρι. Η ερμηνεία είναι ότι η πρώτη ομάδα παιδιών καταλήγει στο συμπέρασμα ότι υπάρχει ένας καλός αν και όχι φανερός λόγος για τον οποίον η δασκάλα χρησιμοποιεί τη μέθοδο του μετώπου, καθώς αλλιώς θα είχε χρησιμοποιήσει τα χέρια της για να σβήσει το φως.
Ο Ούμπερ ανακάλυψε ότι και οι σκύλοι κάνουν ακριβώς το ίδιο πράγμα. Σε ένα πείραμα στο οποίο ήταν απαραίτητο να τραβήξουν έναν μοχλό για να λάβουν επιβράβευση, είχαν την επιλογή να το πράξουν είτε με το πόδι είτε με το στόμα τους. Θα τραβούσαν τον μοχλό με το στόμα ακόμη και όταν ένας σκύλος-«βοηθός» του πειράματος χρησιμοποιούσε το πόδι για να κάνει το ίδιο- μόνο όταν όμως ο σκύλος αυτός είχε μια μπάλα στο στόμα που δεν του επέτρεπε να το χρησιμοποιήσει. Εάν ο σκύλος-«εκπαιδευτής» χρησιμοποιούσε το πόδι, ενώ θα μπορούσε να είχε χρησιμοποιήσει το στόμα του, τότε οι άλλοι σκύλοι αντέγραφαν πλήρως την κίνησή του.

Σκυλίσια θεωρία του νου;
Ευρήματα σαν και αυτό οδηγούν κάποιους ερευνητές στο να προτείνουν ότι οι σκύλοι διαθέτουν έστω μια στοιχειώδη μορφή της αποκαλούμενης «θεωρίας του νου», της νοητικής δηλαδή ικανότητας που επιτρέπει και στους ανθρώπους να καταλαβαίνουν τις επιθυμίες, τα κίνητρα και τις προθέσεις των άλλων. Είναι γενικώς αποδεκτό ότι λίγα άλλα ζώα, συμπεριλαμβανομένων των μεγάλων πιθήκων, διαθέτουν την ικανότητα μιας κάποιας «ανάγνωσης» του μυαλού, σε κάθε περίπτωση όμως πρόκειται για μια ικανότητα που αποτελεί ίδιον μόνο των πιο έξυπνων ειδών. Ετσι οι σκύλοι φαίνεται ότι ανήκουν στους «κύκλους της διανόησης».
Δεν συμφωνούν όλοι πάντως με αυτήν την άποψη. Η Αλεξάντρα Χόροβιτς από το Κολέγιο Μπάρναρντ στη Νέα Υόρκη προτιμά τον όρο «θεωρία της συμπεριφοράς» για να περιγράψει τη διαφαινόμενη οξυδέρκεια των σκύλων. «Πιστεύω ότι υπάρχει μεγάλο χάσμα μεταξύ της θεωρίας του νου και της θεωρίας της συμπεριφοράς» λέει. Η δική της πρόσφατη μελέτη υποστηρίζει αυτή τη θέση: όταν τα σκυλιά παίζουν μαζί, χρησιμοποιούν τα κατάλληλα σήματα για να κερδίσουν την προσοχή των υπολοίπων ή για να δείξουν την επιθυμία για παιχνίδι ανάλογα με το διαφαινόμενο επίπεδο προσοχής των άλλων σκυλιών- αν δηλαδή βρίσκονται μπροστά τους και τα κοιτάζουν ή στο πλάι. Αυτό θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως ικανότητα να διαβάζουν το μυαλό, παραδέχεται η ερευνήτρια, αλλά τονίζει ωστόσο ότι υπάρχει και μια πιο απλή εξήγηση: είναι πιθανόν τα σκυλιά να διαβάζουν τη γλώσσα του σώματος και να αντιδρούν με στερεοτυπικό τρόπο.
Αυτού του είδους η επιφυλακτικότητα είναι κατανοητή. Αλλωστε η μελέτη της ψυχολογίας των σκύλων ξεκίνησε με τον Παβλόφ και πριν από λίγα μόλις χρόνια η έννοια του ότι οι σκύλοι διαθέτουν τη «θεωρία του νου» θα εθεωρείτο πλήρως αβάσιμη. Σε κάθε περίπτωση, όσο «βυθιζόμαστε» στον εσωτερικό κόσμο των σκύλων, αυτός αρχίζει να φαίνεται ολοένα και πιο γνώριμος. Ισως εμείς θα έπρεπε να νιώθουμε ενοχές που δεν το είχαμε συνειδητοποιήσει νωρίτερα.

Το Βήμα

Γνωστοί Μύθοι για τους σκύλους

- Τα σκυλιά έχουν όραση νυκτός
Στην πραγματικότητα, τα σκλυλιά δεν έχουν "όραση νύχτας", αλλά όντως βλέπουν καλύτερα από τους ανθρώπους στο σκοτάδι. Ο κύριος λόγος που οι σκύλοι βλέπουν καλύτερα από τους ανθρώπους στο σκοτάδι είναι ότι τα μάτια τους είναι εξοπλισμένα με ένα Tapetum. Το Tapetum είναι ένα δόμημα που μοιάζει με καθρέπτη, βρίσκεται στο πίσω μέρος του σκυλίσιου ματιού και αντανακλά το φως στον αμφιβληστροειδή, επιτρέποντας στο σκύλο να βλέπει καλύτερα από το άνθρωπο σε συνθήκες σκότους. Δεν έχουν όραση νυκτός.

-Τα σκυλιά πρέπει να κάνουν μία γέννα πριν στειρωθούν
Η έρευνα έχει δείξει ξανά και ξανά ότι το να κάνει μια σκύλα μια γέννα δε βοηθάει με κανέναν τρόπο. Για την ακρίβεια, τα αστείρωτα σκυλιά έχουν στην πραγματικότητα μεγαλύτερη προδιάθεση για καρκίνο και λοιμώξεις του ουροποιητικού και επίσης, είναι γνωστό ότι έχουν μικρότερη διάρκεια ζωής από ό,τι τα στειρωμένα.

-Μόνο τα αρσενικά σκυλιά καβαλούν, επειδή προσπαθούν να ζευγαρώσουν
Αυτό είναι πολύ λάθος. Ενώ τα αρσενικά σκυλιά καβαλούν τις θηλυκές για αναπαραγωγή, μπορούν επίσης να επιδείξουν αυτή τη συμπεριφορά για να δείξουν κυριαρχία. Τα θηλυκά σκυλιά μπορεί να επιδείξουν αυτή τη συμπεριφορά για τον ίδιο λόγο. [και όχι μόνο για αυτό το λόγο]

-Τα καθαρόαιμα σκυλιά είναι πιο υγιή από τα ημίαιμα
Αυτός ο μύθος συζητείται εδώ και πολλά χρόνια. Δεν υπάρχουν επιστημονικές αποδείξεις ότι τα καθαρόαιμα είναι πιο υγιή από τα ημίαιμα - στην πραγματικότητα, μπορεί να ισχύει το αντίθετο. Τα καθαρόαιμα έχουν αναπαραχθεί κλειστά για πολλά χρόνια, για να δημιουργηθούν, και έτσι μετέδωσαν επιζήμια γνωρίσματα. Για να το πούμε απλά, ο σκύλος μεταδίδει τα κακά του γνωρίσματα λόγω της επιδίωξης του εκτροφέα για διατήρηση των γνωρισμάτων του "πρότυπου φυλής". Αυτό δε σημαίνει ότι ένα ημίαιμο αποκλείεται να έχει εξίσου επιζήμια γνωρίσματα, αλλά είναι λιγότερο πιθανό, επειδή ο σκύλος πιθανότατα δεν προέρχεται από γονείς που έχουν συγγένεια μεταξύ τους.

-Από τη μύτη του σκύλου βλέπουμε αν είναι άρρωστος
Για πολλά χρόνια, οι ιστορίες των παλιών έλεγαν ότι η μύτη του σκύλου λέει αν είναι υγιής. Δεν υπάρχουν έρευνες να στηρίξουν αυτό το μύθο. Για την ακρίβεια, η μύτη του σκύλου μπορεί να είναι υγρή, δροσερή, ξερή ή ζεστή ανά πάσα στιγμή. Αυτό δεν ισχύει για τις ηλιοκαμένες μύτες ή τις γδαρμένες. Αν ανησυχείτε γι' αυτό, πηγαίνετε στον κτηνίατρο.

-Δε μπορείς να διδάξεις σε ένα γέρικο σκυλί νέα κόλπα
Οποιοσδήποτε σκύλος έχει τη δυνατότητα να μαθαίνει, είτε νέος είτε γέρος. Θυμηθείτε, ένα πιο ηλικιωμένο σκυλί μπορεί να έχει αποκτήσει κάποιες συνήθειες, αλλά με λίγη δουλειά και εκπαίδευση, μπορεί να μάθει τόσα, όσα και οποιοσδήποτε άλλος σκύλος. Να θυμάστε, αν σκέφτεστε να υιοθετήσετε ένα νέο σκύλο, ότι μπορεί οι πιο μεγάλοι σε ηλικία να έρθουν ήδη εκπαιδευμένοι στο να μην κάνουν ζημιές στο σπίτι.

-Τα σκυλιά έχουν πιο καθαρό στόμα από τους ανθρώπους
Σοβαρά μικρόβια μπορούν να υπάρχουν και στο στόμα των ανθρώπων και των σκύλων, σαν μέρος της φυσικής χλωρίδας στο σώμα των θηλαστικών. Σκεφτείτε την τελευταία φορά που βουρτσίσατε τα δόντια του Μαξ. Έχει πάει έξω να φάει περιττώματα, νεκρά πουλιά, ζουζούνια και ποιος ξέρει τι άλλο... Αν και το στόμα του Μαξ έχει διαφορετικά μικρόβια, δε σημαίνει απαραίτητα ότι είναι πιο καθαρό.

-Κάποιες φυλές, όπως τα πιτ μπουλ, έχουν την ικανότητα να "κλειδώνουν τα σαγόνια τους"
Έχουν γίνει μελέτες πάνω στη λειτουργία των σαγονιών και παρ' όλο που ένας σκύλος μπορεί να έχει δυνατό άρπαγμα, δεν έχει "σαγόνια που κλειδώνουν".

-Τα σκυλιά δε μπορούν να μάθουν το όνομά τους, έρχονται μόνο όταν χρειάζονται κάτι
Αυτό είναι, επίσης, λάθος. Για την ακρίβεια, οι εκπαιδευτές προτείνουν η εκμάθηση του ονόματος να είναι ένα από τα πρώτα βήματα στην εκπαίδευση ενός σκύλου για καλή συμπεριφορά. Το όνομα του σκύλου είναι μια καλή πλατφόρμα για το χτίσιμο νέων τρικ και για την επιπλέον εκπαίδευσή του.

-Ένα άγριο σκυλί είναι καλός φύλακας
Αυτό μπορεί να μοιάζει αλήθεια, αν ο σκύλος σας γαυγίζει στα πάντα και προσπαθεί να επιτεθεί σε ανθρώπους και άλλα ζώα, αλλά στην πραγματικότητα, τα επιθετικά σκυλιά δεν ξέρουν πότε αυτός που τα πλησιάζει είναι φίλος και πότε εχθρός. Αυτό μπορεί να μπερδέψει το σκύλο και να καταλήξει να δαγκώσει το λάθος άνθρωπο. Πολλοί άνθρωποι μπερδεύουν την επιθετικότητα με την προστασία και καταλήγουν να τραυματίζονται από το κατοικίδιό τους. Αν το κατοικίδιό σας δείχνει σημάδια επιθετικότητας, παρακαλώ ξεκινήστε να το εκπαιδεύετε και να το κοινωνικοποιείτε.

-Τα σκυλιά δεν έχουν συναισθήματα
Ολοκληρωτικά και πέρα για πέρα λάθος. Τα σκυλιά έχουν τη δυνατότητα να κινούν τους μύες του προσώπου για να δείξουν εκφράσεις. Σκεφτείτε: Όταν ο σκύλος σας είναι ταραγμένος(θυμωμένος) θα προσαρμόσει τα αυτιά του, θα μισοκλείσει τα μάτια και μπορεί ακόμα να δείξει και τα δόντια του για να δείξει ότι είναι ταραγμένος. Κάποια σκυλιά είναι γνωστό ότι μπορεί ακόμα και να κατσουφιάσουν και να μην κάνουν επαφή με τα μάτια όταν είναι στεναχωρημένα.

Βήχας του κυνοτροφείου (kennel cough)

Σταματήστε το βήχα του κυνοτροφείου (kennel cough) ο οποίος είναι στην καλύτερη περίπτωση ενοχλητικός κι άβολος και στη χειρότερη μπορεί να αποβεί μοιραίος.

(Είναι μια από τις συχνότερες ασθένειες μεταξύ των κυνηγόσκυλων)
Όλοι μας έχουμε ακουστά το βήχα του κυνοτροφείου και πολλοί από μας που έχουμε σκύλο, είχε αρρωστήσει απ’ αυτό. Ξέρουμε τι πραγματικά είναι; Και ακόμα κυριότερο, ξέρουμε να το αντιμετωπίσουμε σωστά;
Αρχικά κι έπειτα, τι συμβαίνει;
Ο βήχας του κυνοτροφείου έχει ως αιτία το συνδυασμό υψηλών-αυξημένων λοιμωδών ιών και βακτηρίων που εξαπλώνονται γρήγορα στην ατμόσφαιρα ή από άμεση επαφή μεταξύ μιας ομάδας σκύλων σε φυσιολογικές συνθήκες. Συνήθως εμφανίζεται με λίγες μέρες αδιαθεσίας κι έπειτα με έντονο βήχα ο οποίος ξεκινάει όταν ο σκύλος ενθουσιαστεί ή ασκηθεί.
Από τον βήχα παράγεται συνήθως λευκός αφρός ή βλέννα, μοιάζει σαν να προσπαθεί ο σκύλος να προκαλέσει μόνος του τον εμετό. Γενικότερα ένας υγιής σκύλος δεν νοσεί έντονα, μπορεί η θερμοκρασία του να φτάσει τους 39,4 0C (η φυσιολογική βρίσκεται στους 38,3 0C- 38,6 0C), και πιθανόν να απέχει για λίγο απ’ το φαγητό του. Ο βήχας θα είναι εντονότερος κατά τις πρώτες μέρες, έπειτα, κάτω από φυσιολογικές συνθήκες, θα αρχίσει να υποχωρεί μετά από 3-4 εβδομάδες. Σε νεαρά καιν γέρικα σκυλιά, ή σε περίπτωση που ο σκύλος νοσεί ταυτόχρονα από άλλη ίωση, ο βήχας θα επιδεινωθεί και ίσως γυρίσει σε πνευμονία. Αυτό δεν είναι σαφώς καθόλου βολικό για το σκύλο, αντιθέτως άσχημο και μπορεί να οδηγήσει και στο θάνατο.
Παράγοντες προδιάθεσης ώστε να προλάβουμε την εξάπλωσή της νόσου:
Στενή επαφή με άλλους σκύλους (πχ. Σε κυνοτροφεία, σε οχήματα)
Άσκηση, ενθουσιασμός και έκθεση στο κρύο, διεγείρει το βήχα και μεταδίδει τους ιούς και τα βακτήρια.
Υψηλά επίπεδα υγρασίας, όπως πρωινά με ομίχλη και χώροι με κακό εξαερισμό.
Καταστάσεις άγχους (πχ. Γαυγίσματα)
Συναναστροφή με άλλους σκύλους με αβέβαιο ή κανέναν εμβολιασμό.
Από τι προκαλείται ο βήχας;
Ο ιός εισπνέεται σαν αερόλυμα και προκαλεί φλεγμονή και καταστροφή των κυττάρων της τραχείας, επιτρέποντας έτσι την εισβολή των βακτηρίων. Τα βακτήρια ευθύνονται για την ‘παράλυση’ των τριχιδίων  των αεραγωγών που συνήθως εμποδίζουν τη σκόνη και τα ξένα μόρια να εισέλθουν στους πνεύμονες.
Ο συνδυασμός των επιπτώσεων  των ‘εισβολέων’ οδηγεί στον ερεθισμό του φάρυγγα και κατ’ επέκταση στο βήχα. Δυστυχώς όσο περισσότερο βήχει ο σκύλος μας, τόσο μεγαλύτερη ζημιά θα δημιουργηθεί στο φάρυγγα.
Σε σοβαρές περιπτώσεις βήχα που η άμυνα του οργανισμού του σκύλου είναι μειωμένη, υπάρχει πιθανότητα τα βακτήρια να φτάσουν στους πνεύμονες και να νοσήσει από πνευμονία. Η παραγωγή βλέννας απ’ το βήχα, παρουσιάζεται επειδή είναι ο μόνος τρόπος με τον οποίο ο οργανισμός μπορεί να αποβάλει  όλο το υγρό που παράχθηκε μετά την καταστροφή των τριχιδίων.
Το τεστ της τραχείας
βήχας σκύλουΠροφανώς υπάρχουν διάφοροι λόγοι για να βήχει ένας σκύλος. Για να καταλάβουμε αν πρόκειται για κάτι σοβαρό η όχι, (ερεθισμός φάρυγγα), αρκεί να κάνουμε μια απλή δοκιμή. Το τεστ της τραχείας περιλαμβάνει μια απλή συμπίεση της τραχείας πίσω από το λάρυγγα, με τα δάκτυλά μας.
Εάν ο σκύλος μας βήξει όταν τον πιέζουμε σ’ αυτή την περιοχή, τότε υπάρχει ερεθισμός. Αυτή η δοκιμή δεν ορίζει εάν ο σκύλος μας έχει προσβληθεί από το συγκεκριμένο ιό, αλλά μας βοηθάει να καταλάβουμε που πονάει και πως μπορούμε να τον βοηθήσουμε.
Διαχείριση-αντιμετώπιση του βήχα
Η νόσος συνήθως διαρκεί 5 μέρες, από την επαφή με τα βακτήρια και τους ιούς, για την έναρξη του βήχα. Μόλις ξεκινήσει ο βήχας είναι σημαντικό να μην κάνουμε κάτι για να μην επιδεινωθεί. Επομένως πρέπει να αποφύγουμε τον ενθουσιασμό, τα αίτια για γαύγισμα, την άσκηση και ειδικά τον κρύο αέρα το πρωί.
Είναι λογικό κάθε φορά που ο σκύλος θα βήχει, να παράγονται όλο και περισσότερα σωματίδια τα οποία μεταδίδονται με τον αέρα και γι’ αυτό είναι προτιμότερο ο σκύλος μας να μην έρχεται σε επαφή μ’ άλλους σκύλους που δεν μας ανήκουν. Αυτό σημαίνει πως ο σκύλος μας μπορεί να έχει μολυνθεί απ’ τον ιό, αλλά όπως πολλά άτομα με κρυολόγημα, μπορεί να μην νοσήσει.
Πρέπει πάντα να πηγαίνουμε ένα σκύλο με βήχα στον κτηνίατρο. Μόλις φτάσουμε εκεί ίσως χρειαστεί να περιμένουμε την άδεια του γιατρού για να μπούμε στο χώρο, γιατι σε περίπτωση που υπάρχουν κι άλλοι σκύλοι στην αναμονή πιθανόν να κολλήσουν. Στις περισσότερες περιπτώσεις ο γιατρός θα χορηγήσει κάτι στο σκύλο μας για να καταστείλει το βήχα, αυτό δεν προξενεί περεταίρω ζημιές στους αεραγωγούς κι επιτρέπει στον οργανισμό να ξεκινήσει διαδικασία επούλωσης. Σε σκύλους με ανεβασμένη θερμοκρασία, τα αντιβιοτικά θα πρέπει να παρέχονται για την αντιμετώπιση ενός μέρους της βακτηριακής νόσου. Δυστυχώς, όπως γνωρίζουμε κι από εμάς, ένας ιός πρέπει πρώτα να εξεταστεί από το ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού που εισήλθε.
Θυμηθείτε, μην φέρετε το σκύλο σας σε επαφή με άλλους σκύλους, αφού σταματήσει να βήχει τελείως, αυτό μπορεί να πάρει από 5 μέρες έως κι 1 μήνα. Κάθε φορά που ο σκύλος βήχει, η ασθένεια μεταδίδεται. Αν ο σκύλος μας ταξιδεύει ή εκπαιδεύεται με άλλους σκύλους, τότε πρέπει να ρωτήσουμε τους άλλους ιδιοκτήτες για να έρθει σε επαφή μαζί τους. Εάν όχι , θα πρέπει να εμβολιάσουμε το σκύλο μας τουλάχιστον 7 μέρες πριν έρθει σε επαφή με άλλους σκύλους.
Πρόληψη ασθένειας
Ο φυσιολογικός πλήρης γενικός εμβολιασμός, θα προστατέψει το σκύλο μας απ τους περισσότερους ιούς αλλά όχι από το βακτήριο Bordetella bronchiseptica.  Ο εμβολιασμός κατά του συγκεκριμένου βήχα, περιλαμβάνει την Bordetella στα συστατικά του και σε μερικές περιπτώσεις ενισχύει την προστασία απέναντι στον ίο της γρίπης. Ο εμβολιασμός διαρκεί από 6 μήνες έως 1 χρόνο, γεγονός που εξαρτάται κι απ’ τον τύπο του εμβολίου κι απ’ την έκθεση του σκύλου στην ασθένεια. Επιτυγχάνεται μεγαλύτερη προστασία χορηγώντας το  εμβόλιο ενδοκρινικά ή πάνω στη μύτη, που γενικά είναι εύκολο με τους περισσότερους σκύλους. Είναι μια μικρή ποσότητα υγρού που χρησιμοποιείται στάζοντάς το στο ένα ή και στα δύο ρουθούνια του σκύλου και βοηθά  στην τόνωση των τοπικών περασμάτων τα οποία συναντά πρώτα ο αέρας μόλις εισέλθει στο σώμα.
Συχνότητα ασθένειας
Δυστυχώς ένα ζεστό με υγρασία καλοκαίρι κι ένας αντίστοιχος  χειμώνας θα επιτρέψουν στον συγκεκριμένο βήχα να ανθίσει. Το βακτήριο Bordetella  μπορεί να επιβιώσει στο περιβάλλον για μήνες, αρκεί οι συνθήκες να είναι ευνοϊκές. Στα τέλη του περασμένου χρόνου παρατηρήθηκαν πολλά κρούσματα της ασθένειας αυτής.
Ένας κτηνίατρος είναι εύκολο να πει «Εμβολιάστε το σκύλο σας!», αλλά διαβάζοντας αυτό το άρθρο, μας παροτρύνει να κάνετε πράγματα που θα βοηθήσουν το σκύλο μας που θα τον προστατέψουν και θα προλάβουν την εξάπλωση του ιού.
Αν δεν είμαστε σίγουροι για το αν ο σκύλος μας έχει εμβολιαστεί, δε διστάζουμε να ενημερωθούμε απ’ τον κτηνίατρο. Διαφορετικές φαρμακευτικές εταιρίες χρησιμοποιούν διαφορετικό τρόπο καταγραφής για τα εμβόλιά  τους, άρα υπάρχει περίπτωση μην είναι το ίδιο εμβόλιο καταγεγραμμένο στο βιβλιάριο του σκύλου μας. Το κυριότερο είναι να μπορούμε να κρατάμε το σκύλο μας υγιή για να απολαμβάνουμε όσες περισσότερες μέρες, της περιόδου αυτής, μαζί του.
danidogs





Δηλητηρίαση από σοκολάτα

Τα σκυλιά και ιδιαίτερα τα κουτάβια, είναι γνωστό ότι τρώνε πράγματα που δεν πρέπει. 
Αυτό μπορεί να γίνει επικίνδυνο όταν υπάρχει σοκολάτα στο σπίτι. Επίσης, τα σκυλιά έχουν εξαιρετική όσφρηση κάτι που τα καθιστά ικανά να εντοπίζουν τη σοκολάτα ακόμα και σε κρυφά σημεία.  
Η σοκολάτα παράγεται από καρπούς κακαόδεντρου που περιέχει ουσίες που μπορεί να είναι τοξικές για τα ζώα (καφεΐνη, θεοβρωμίνη).  Αν εισαχθούν στο στομάχι αυτές οι δύο ουσίες μπορεί να οδηγήσουν σε αρκετές επιπλοκές και μπορεί να προκαλέσουν ακόμα και θάνατο.  


Συμπτώματα και Τύποι: 
1. Εμετός
2. Διάρροια
3. Αύξηση θερμόκρασίας σώματος
4. Έντονα αντανακλαστικά
5. Δυσπλασία μυών
6. Γρήγορες αναπνοές
7. Αυξημένοι παλμοί 
8. Χαμηλή πίεση  
9. Κρίση  
10. Αδυναμία
11. Κώμα 

   Η ποσότητα και ο τύπος της σοκολάτας που εισέρχεται είναι επίσης σημαντικός παράγοντας, αφού επηρεάζει τη σοβαρότητα και τη τοξικότητα. Υπάρχουν τρεις τύποι σοκολάτας που πρέπει να προσεχθούν: 
Σοκολάτα γάλακτος : Το νευρικό σύστημα μπορεί να επηρεαστεί με μια ποσότητα 0,5 kg για ένα σκυλί 9 κιλών.  
Ημίγλυκη σοκολάτα: Το νερυικό σύστημα επηρεάζεται με 400 gr σε ένα σκυλί 9 κιλών.
Κουβερτούρα: Επειδή αυτό το είδος σοκολάτας περιέχει μεγάλες ποσότητες  καφεΐνης και θεοβρωμίνης αρκεί μια πολύ μικρή ποσότητα για να προκαλέσει προβλήματα.  

ΑΙΤΙΑ:  Ακόμα και σε μικρές ποσότητες η σοκολάτα μπορεί να είναι τοξική για τα σκυλιά. Δώστε προσοχή σε οτιδήποτε ταΐζετε το σκύλο σας καθώς μπορεί να περιέχει σοκολάτα. Κρατήστε τις σοκολάτες σε σημεία που δεν έχει πρόσβαση ο σκύλος.      
ΔΙΑΓΝΩΣΗ:  Ο κτηνίατρος πραγματοποιεί εξετάσεις, αιματολογικές και ουρολογικές, για να διαπιστωθεί αν υπάρχει υπερδοσολογία σοκολάτας/καφεΐνης ή θεοβρωμίνης, ενώ μπορεί να χρησιμοποιηθεί και καρδιογράφημα για να διαπιστωθούν τυχών ανωμαλίες στην καρδια.  
ΘΕΡΑΠΕΙΑ:  Το σκυλι θα πρέπει να μεταφερθεί άμεσα στο κτηνίατρο, διατηρώντας το ήρεμο και ζεστό. Είναι συνηθισμένη πρακτική να προκαλείται στο σκυλί εμετός ενώ θα πρέπει να αντιμετωπιστούν τυχών επιληπτικές κρίσεις. Επίσης θα πρέπει να δίνονται στο σκυλί υγρά έτσι ώστε να διατηρηθεί ενυδρωμένο. Για να αποφευχθούν περαιτέρω προβλήματα θα πρέπει να ακολουθηθεί ήπια δίαιτα.
ΠΡΟΛΗΨΗ:  Είναι σημαντικό για την υγεία του σκύλου σας να διατηρούνται τα προϊόντα σοκολάτας σε σημεία που δεν έχουν πρόσβαση, καθώς δεν υπάρχει αντίδοτο για την τοξικότητα της σοκολάτας

Ιστορίες για σκύλους που σπάνε την καρδιά μας!

Τον τελευταίο καιρό διαβάζω πολλά για τα αδέσποτα ζώα, για φόλες και για κακοποίηση, ενώ και στη βόλτα που βγάζω το σκύλο μου, πάρα πολλοί ενοχλούνται από την ύπαρξή του παρόλο που είναι δεμένος με λουρί και μαζεύω ό,τι λερώνει.


 Γενικά, πολλοί ενοχλούνται από τους σκύλους, και όχι για κάποιον άλλο λόγο παρά μόνο επειδή είναι σκύλοι. Έχω μια ιδιαίτερη συμπάθεια προς τους σκύλους, και δεν μπορούν παρά να με ενοχλούν τέτοιες αντιδράσεις. Για αυτό, λοιπόν, έφτιαξα αυτό το θέμα ως φόρο τιμής στους τετράποδους φίλους μας, για να θυμιθούμε λίγο πόσο μεγάλο και σημαντικό ρόλο παίζει η παρουσία του σκύλου στις ζωές των ανθρώπων.

Για αρχή λέω να θυμηθούμε λίγο κάποιους σκύλους που έμειναν στην ιστορία. Έτσι, για να δούμε γιατί οι σκύλοι αξίζουν αν όχι την αγάπη, τουλάχιστον το σεβασμό μας.




Ξεκινάμε, λοιπόν, με τον Barry der Menschenretter (1800 - 1814), ένα σκύλο-διασώστη Αγίου Βερνάρδου που έζησε στα βουνά της Ελβετίας. Ο Barry έσωσε πάνω από 40 ανθρώπους, μέχρι το θάνατό του στο Μπερν. Προς τιμήν του στήθηκε ένα μνημείο στην είσοδο του νεκροταφείου κατοικιδίων Cimetière des Chiens στο Παρίσι.

 Συνεχίζουμε με τον Greyfriars Bobby (1855 - 1872). Ο ιδιοκτήτης του Bobby πέθανε το 1858 από
μια αρρώστια. Τι έκανε ο Bobby; Καθόταν και φύλαγε τον τάφο του αγαπημένου του αφεντικού για 14 ολόκληρα χρόνια. Η αγάπη του για το αφεντικό του συγκίνησε πολλούς, τόσο μάλιστα που για να μην το μαζέψουν ως αδέσποτο ανέλαβε την προστασία του ο δήμος της περιοχής. Το 1873, στήθηκε άγαλμα προς τιμήν του στην άκρη της Γέφυρας του Γεωργίου IV στο Εδιμβούργο όπου έζησε.

 Έπειτα είναι ένας πολύ γνωστός σκύλος Χάσκυ, ο Balto (1919 – 1933), η ιστορία του οποίου έχει γίνει και ταινία. Το 1925 ξέσπασε μια επιδημία στην πόλη Νομ της Αλάσκας, και το μόνο φάρμακο που υπήρχε έπρεπε να μεταφερθεί από μια μακρινή πόλη, όμως το τραίνο δεν μπορούσε να το μεταφέρει καθώς είχε παγώσει η μηχανή του, και έτσι ο μόνος τρόπος να φτάσει το φάρμακο ήταν με έλκυθρο που το έσερναν σκύλοι. Αρχηγός της ομάδας σκύλων ήταν ο Balto, ο οποίος κατάφερε να οδηγήσει την ομάδα χωρίς να χάσει το δρόμο του ακόμα και με μηδενική ορατότητα και χιονοθύελλα. Με την καθοδήγηση του Balto, το φάρμακο έφτασε στον προορισμό του και έσωσε την πόλη, έχοντας διανύσει πάνω από χίλια χιλιόμετρα μέσα σε μόλις πεντέμιση μέρες. Ο οδηγός του ελκήθρου, Gunnar Kaasen, όταν οι κάτοικοι της πόλης θέλησαν να τον ευχαριστήσουν, εκείνος είπε πως η δόξα αξίζει και στον Balto. Προς τιμήν του Balto στήθηκε το 1925 ένα άγαλμά του στο Σέντραλ Παρκ της Νέας Υόρκης.

Ένας ακόμη γνωστός σκύλος είναι ο Hachiko (1923 - 1935), ράτσας Ακίτα, από το Τόκιο της Ιαπωνίας. Ο Hachiko είχε αφεντικό έναν καθηγητή του Πανεπιστημίου του Τόκιο, ο οποίος έπρεπε κάθε μέρα να πάρει το τρένο από το σταθμό της Σιμπούγια. Κάθε μέρα ο Hachiko τον περίμενε στο σταθμό να επιστρέψει. Μια μέρα, όμως, ο καθηγητής πέθανε από εγκεφαλική αιμορραγία και δεν επέστρεψε ποτέ. Ο Hachiko δόθηκε σε άλλο ιδιοκτήτη, αλλά το έσκαγε συνέχεια, και πήγαινε στο σπίτι που ζούσε με το αγαπημένο του αφεντικό. Κάποια στιγμή κατάλαβε πως το αφεντικό του δεν θα επιστρέψει στο σπίτι, και έτσι άρχισε να πηγαίνει να τον περιμένει στο σταθμό της Σιμπούγια. Κάθε μέρα για εννέα ολόκληρα χρόνια πήγαινε στο σταθμό την ώρα που ερχόταν το τρένο που έφερνε το αφεντικό του και περίμενε. Σιγά σιγά οι υπάλληλοι του σταθμού και κάποιοι καθημερινοί επιβάτες του τρένου άρχισαν να συγκινούνται από την αφοσίωσή του και να τον φροντίζουν, δίνοντάς του φαγητό και νερό, μέχρι τον θάνατό του το 1935. Το 1934 στήθηκε άγαλμά του Hachiko στο σταθμό της Σιμπούγια, αλλά ανακυκλώθηκε για εξοπλισμό κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Ένα νέο άγαλμα στήθηκε προς τιμήν του το 1948, όπου υπάρχει μέχρι και σήμερα. Η έξοδος κοντά στην οποία στήθηκε το άγαλμα, ονομάστηκε "Έξοδος του Hachiko".

Μετά είναι ο Swansea Jack (1930 - 1937), ένα Ριτρήβερ από το Γουέηλς της Βρετανίας. Ζούσε μαζί με το αφεντικό του δίπλα από ένα ποτάμι. Το 1931 έσωσε ένα δωδεκάχρονο παιδί που είχε παρασυρθεί από το ποτάμι, αλλά δεν δόθηκε δημοσιότητα στο όλο θέμα. Λίγες εβδομάδες αργότερα έσωσε έναν κολυμβητή, και άρχισε σιγά σιγά να γίνεται διάσημος για τις διασώσεις του. Κατά τη διάρκεια της ζωής του ο Jack έσωσε από το ποτάμι 27 ανθρώπους, μέχρι τον θάνατό του το 1937 από δηλητηρίαση. Ένα μνημείο προς τιμήν του στήθηκε μετά τον θάνατό του στη Σουάνσα.




Ένας άλλος διάσημος σκύλος ήταν ο Shep, ένας ποιμενικός που εμφανίστηκε το 1936 σε ένα σιδηροδρομικό σταθμό της Μοντάνα. Ο σκύλος πρωτοεμφανίστηκε όταν φορτ'ωθηκε στο τρένο ένα φέρετρο για να πάει στις Ανατολικές ΗΠΑ. Όταν το τρένο έφυγε, ο Shep συνέχισε να επιστρέφει στο σταθμό για κάθε επόμενο τρένο που ερχόταν. Πήρε λίγο καιρό στους υπαλλήλους του σταθμού να συνειδητοποιήσουν πως το φέρετρο πιθανότατα ανήκε στον ιδιοκτήτη του σκύλου, και ο σκύλος ερχόταν σε κάθε τρένο περιμένοντας να κατέβει το αγαπημένο του αφεντικό. Οι υπάλληλοι του σταθμού άρχισαν να φροντίζουν τον Shep, που ζούσε πλέον στο σταθμό, και έτσι έγινε γνωστός σε όλους όσους περνούσαν από εκεί. Το 1942 ο Shep πέθανε, όταν τον πάτησε ένα από τα τρένα που περίμενε. Λέγεται πως στεκόταν με τα μπροστινά του πόδια στις ράγες και απλώς δεν άκουσε το τρένο εγκαίρως, και ο μηχανοδηγός δεν πρόλαβε να σταματήσει. Προς τιμήν του στήθηκε ένα άγαλμα το 1994 στο Φορτ Μπεντόν της Μοντάνα. Το άγαλμα τον δείχνει να στέκεται με τα μπροστινά πόδια στις ράγες, περιμένοντας το τρένο.

Επίσης διάσημος έγινε και ο Mancs (1994–2006), ένας Γερμανικός Ποιμενικός σκύλος διασώστης από το Μίσκολκ της Ουγγαρίας. Ο Mancs ειδηκευόταν στον εντοπισμό εγκλωβισμένων κάτω από συντρίμμια ανθρώπων μετά από σεισμούς. Αναγνώριζε από τη μυρωδιά εάν ο εγκλωβισμένος ήταν νεκρός ή ζωντανός, και έκανε ανάλογο σήμα: Αν ο εγκλωβισμένος ήταν νεκρός, ο Mancs ξάπλωνε, ενώ αν ήταν ζωντανός σηκωνόταν κουνώντας την ουρά του και γαύγιζε. Ο Mancs έγινε διάσημος όταν έσωσε ένα τρίχρονο κοριτσάκι που πέρασε 82 ώρες θαμμένο κάτω από συντρίμμια μετά από ένα σεισμό στην Τουρκία το 1999, και έλαβε μέρος σε πολλές διασώσεις, μέχρι τον θάνατό του από πνευμονία το 2006. Προς τιμήν του στήθηκε το 2004 ένα άγαλμα στο Μίσκολκ. Το άγαλμα τον απεικονίζει να ψάχνει για εγκλωβισμένους στα συντρίμμια.

Αυτά για την ώρα. Μπορεί να ανέφερα μόλις επτά σκύλους που έμειναν στην ιστορία, όμως δεν είναι παρά μόνο ένα μικρό ποσοστό του συνόλου. Με λίγο ψάξιμο σίγουρα θα ανακαλύψετε και άλλους θρυλικούς σκύλους.

Την επόμενη φορά, λοιπόν, που θα δείτε ένα σκύλο μπροστά σας, θυμηθείτε όλους αυτούς τους σκύλους που έμειναν στην ιστορία, και στις καρδιές των ανθρώπων, και συμπεριφερθείτε σε αυτό το αγαπημένο ζώο με τον σεβασμό, αν όχι με την αγάπη, που του αρμόζει.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο, άλλωστε, που ο σκύλος είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου. 

Εκπαίδευση : Εκπαιδεύοντας το ΕΛΑ

Η εντολή ΕΛΑ έχει πολύ σημαντικό ρόλο στη συμβίωσή μας με το σκύλο...

Καθιστά ένα σκύλο που τη γνωρίζει και την εκτελεί καλά, απολύτως ελεγχόμενο. Η επανασύνδεσή μας με το ζώο ίσως αποδειχθεί σωτήρια στην περίπτωση που για παράδειγμα, αυτό δει μια γάτα και τρέξει ξαφνικά προς το δρόμο με κίνδυνο να χτυπηθεί από κάποιο διερχόμενο όχημα. Όσοι έχουν σκύλο, είχαν σίγουρα κάποια στιγμή μια τέτοια εμπειρία.Μεγάλο βοήθημα είναι και η εκμάθησή της σαν διπλή εντολή.Δηλαδή ο σκύλος ν' ακούει σε λέξη αλλά και κάποιον ήχο όπως είναι η σφυρίχτρα για σκύλους. Για αρχή κρατάμε κάποια λιχουδιά στο χέρι και βηματίζοντας γρήγορα προς τα πίσω, τον προσκαλούμε να έρθει σ' εμάς.Οι κινήσεις μας θα πρέπει να είναι χαρούμενες και να του προκαλούν το ενδιαφέρον.Μόλις έρθει κοντά μας επιβραβεύουμε με την τροφή αλλά και λεκτικά.Θα πρέπει να τον κάνουμε να αισθάνεται πολύ χαρούμενος που ήρθε κοντά μας.Σε αυτή τη φάση δε χρησιμοποιούμε ακόμη καμία εντολή.Θα την προσθέσουμε όταν ο σκύλος έρχεται πλέον πρόθυμα και γρήγορα σ' εμάς,ακριβώς τη στιγμή που φτάνει κοντά μας.Όταν δούμε ότι το ζώο έχει συνδυάσει την εντολή με την κίνησή του, θα αρχίσουμε σε ανύποπτο χρόνο να το αποκαλούμε με το όνομά του και να το προσκαλούμε. Π.χ: Δία ! Έλα!Κάθε φορά που έρχεται θα επιβραβεύουμε.Στη συνέχεια μπορούμε να προσθέσουμε και τον ήχο της σφυρίχτρας μέσα σε όλο αυτό. Π.χ: Δία!Έλα και αμέσως μετά σφύριγμα.Το καλό με τη συγκεκριμένη εντολή είναι ότι δε χρειάζεται κόπο απ' τη δική μας μεριά.Μπορείτε να τη δουλεύετε ακόμη και την ώρα που βλέπετε τηλεόραση.Λίγες επαναλήψεις κατά τη διάρκεια της μέρας είναι αρκετές.Μπορείτε ακόμη και να τη δουλέψετε 2 ή και 3 άτομα μαζί καθισμένοι σε μεγάλη απόσταση μεταξύ σας.Έτσι θα συνδυάσετε την εκπαίδευση μ' ένα ευχάριστο παιχνίδι.Σταδιακά όπως και με όλες τις εντολές αφαιρούμε την τροφή και επιβραβεύουμε λεκτικά. Τέλος να τονίσουμε δύο λάθη που κάνουν πολλοί. ΠΟΤΕ δεν κάνουμε ούτε ένα βήμα προς το σκύλο αφού του έχουμε δώσει εντολή ΕΛΑ. Ακόμη κι αν πρέπει να περιμένουμε 10 λεπτά μέχρι νά'ρθει. Μπορούμε να κινηθούμε προς την αντίθετη κατεύθυνση απ' αυτόν αλλά ποτέ προς αυτόν.Και ποτέ δεν τον μαλώνουμε όταν τελικά έρθει προς εμάς όσο εκνευρισμένοι κι αν είμαστε.Το πρώτο γιατί δε θέλουμε να πιστέψει ότι έχουμε διάθεση για κυνηγητό μαζί του και το δεύτερο γιατί κάθε φορά που έρχεται σ' εμάς πρέπει νά'ναι μια χαρούμενη στιγμή γι' αυτόν.

Η απίστευτη ιστορία του Πάτρικ

Ενός πίτμπουλ που βρέθηκε ετοιμοθάνατο μα δεν θέλησε να το βάλει κάτω.




Ο Πάτρικ, ναι, βρέθηκε κάπως έτσι.



Πρώτα, κατόρθωσε να σταθεί στα πόδια του.



Τον προστάτευσαν καθώς το βάρος του ήταν εξαιρετικά μικρό, το δέρμα του πληγωμένο και το σώμα του παραμορφωμένο. 



Και άρχισε να αντιδρά...



Με ορούς, 



ντυμένος, 



και ο κύριος επανήλθε, 



κάπως 



έτσι!


Ο υπέροχος κύριος Πάτρικ.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Enter your Email Θα λαβαίνεις μ ό ν ο τα Update (νέες αναρτήσεις) του Blog.
 

Γερμανικος Ποιμενικος Copyright © 2011 -- Template created by O Pregador -- Powered by Blogger